1992-ci ilin şaxtalı fevral gecəsi Qarabağın qarlı dağları arasında bir şəhər susdu. O şəhərin adı Xocalı idi. Fevralın 25-dən 26-na keçən gecə Birinci Qarabağ müharibəsinin ən dəhşətli səhifələrindən biri yazıldı. Sükutu güllə səsləri, alovların xışıltısı və insanların fəryadı pozdu. Mühasirəyə alınmış şəhər qaranlığın içində köməksiz qalmışdı. Qarın üzərində iz salaraq qaçmağa çalışan insanlar ümidlə işığa doğru gedirdilər. Lakin o gecə işıq uzaq idi. Dinc sakinlər – analar, körpələr, qocalar – müharibənin ən amansız üzünü gördülər. Səhər açılarkən Xocalı artıq əvvəlki Xocalı deyildi; o, ağrıya bürünmüş bir yaddaşa çevrilmişdi.